• Wspomnienia Zagubionych Dusz

    5. Rozrywając wspólną duszę na dwa ciała.

    Czasem najtrudniej jest postawić kropkę. Nadużywamy wtedy przecinków, chcąc przedłużyć to, co w rzeczywistości już dawno powinno mieć swój koniec. Słyszę jak dziennikarz zaczyna swoją zapowiedź i po chwili pada moje imię. Światła reflektorów skierowane na wyjście zza kulis, minimum trzy różne osoby kierują mnie na scenę. Rozlega się głośne bicie braw, uśmiecham się zatem najszczerzej jak potrafię i wychodzę na spotkanie z fanami, gotowa udzielić pierwszego wywiadu w telewizji. Krótka wymiana zwrotów grzecznościowych. Zaczynają się pytania związane z początkiem mojej kariery muzycznej i z jej rozwojem. Podobno w telewizji trzeba uważać na słowa. Można powiedzieć coś czym można sobie zaszkodzić. Cały czas trzeba być miłym i trzeba się uśmiechać.…

  • Wspomnienia Zagubionych Dusz

    4. Rytuał nienawiści.

    Padnij na kolana. Błagaj o litość.Patrz na mnie. Chcę widzieć Twój strach.Dobrze.Czujesz ten ból?Zadałam pytanie, z grzeczności wypadało by odpowiedzieć.Zabawne, że właśnie w takiej chwili wolisz milczeć…Może to Cię skłoni do mówienia.No widzisz, od razu lepiej.Lubię słuchać jak krzyczysz.Tak desperacko i błagalnie.To mnie nakręca, sprawia mi nieopisaną radość.W końcu zasługujesz na to, żeby cierpieć.Tak jak kiedyś Ona cierpiała.Zasługujesz na to, żeby osiągnąć dno.To, na którym Ona się znalazła przez Ciebie.Będziesz skompromitowany. Obiecuję Ci to.Podpiszę się na Tobie swoim imieniem by każdy wiedział, że dałam Ci nauczkę.Zniszczę Cię.Pogrążę.Upokorzę.Nie pozwolę nikomu Cię ratować.A jeśli ktoś spróbuje to pociągnę go w dół razem z Tobą.Krzycz głośniej! Niech każdy słyszy.Może będzie to przestrogą dla…

  • Wspomnienia Zagubionych Dusz

    3. Szukając ciszy.

    Ostatnie miesiące były dla mnie stresujące.Nie zdawałam sobie sprawy jak bardzo szkodzę sobie i każdej części swojego ciała.A teraz, kiedy rozumiem to niewiele mogę zrobić.Rozum walczy z Sercem, Serce z Rozumem.Jest środek nocy, tracę siły, ale nie mogę spać.Jedyna pora, kiedy mogłoby się wydawać, że Serduszko może odpocząć i pobić trochę wolniej.Ale nie może, bo Rozum na to nie pozwala.Zsyła koszmary i obrazy osób, które nigdy nie powinny były pojawiać się w moim życiu.A Serce się stresuje i nie zwalnia.Wiem, czemu tak jest.Rozum się mści za to, że nikt go nigdy nie słucha, a jako jedyny zawsze ma racje.Jest strasznie uparty i nie przyjmuje przeprosin.Tylko, że moje Serce, choć zniszczone,…

  • Wspomnienia Zagubionych Dusz

    2. Rozmowa z sumieniem.

    – Mnie nie da się tak łatwo zranić. – Żartujesz sobie? Nie znam żadnej osoby bardziej podatnej na cierpienie niż ty. Nigdy nie spotkałem kogoś bardziej wrażliwego. Wmawiasz sobie, że przeszłość nie ma znaczenia i że w żaden sposób cię już nie dotyczy. A prawda jest taka, że ty nie potrafisz się z nią pogodzić i każdego dnia ją rozpamiętujesz, wspominasz, co zrobiłaś źle i próbujesz wyobrazić sobie inne zakończenie. Nie uciekniesz od tego. Prędzej czy później to wróci, jeśli tego nie zakończysz. – Nie wszystko da się tak po prostu zakończyć. Nie wszystko zależy ode mnie. – Więc uciekaj dalej. – Nie chcę. – Zatem przestań. – Nie potrafię.…

  • Wspomnienia Zagubionych Dusz

    1. Topiąc myśli by żyć.

    Czasami zwyczajne pomieszczenia skrywają największe tajemnice. Na przykład taka mała łazienka znajdująca się na drugim piętrze niezbyt wysokiego budynku. Gdyby tylko ściany mogły mówić, z pewnością opowiedziałyby historię pewnej młodej dziewczyny. Każdy, kto ją znał mógłby ją opisać słowami: mądra, wyjątkowa, utalentowana, piękna, popularna, pozbawiona wad. Oczywiście, swoje wady miała, ale umiała je kontrolować jak nikt inny. Wysportowana, lecz nie pozbawiona kobiecych kształtów. Dość niska, jednak tryskająca niezwykłą energią. Zawsze uśmiechnięta i wesoła. Taka była. Nie miała żadnych wrogów. Kobiety chciały być takie jak ona, mężczyźni ją pożądali i nigdy nie było to pożądanie chwilowe. Ona jednak nie była zainteresowana żadnym z adoratorów, ponieważ już raz wcześniej pozwoliła sobie na…